بخشى از تومور در يك جهت علائم آرام و خوش‌خيمى از خود نشان مىدهد ، امّا ممكن است بخش ديگر مثلا قسمت تحتانى آن يا سمت مقابل داراى قدرت تهاجم شديد و خطير باشند كه طبيب را فريب داده و مانع تجويز به موقع و با قدرت كم يا بيش داروها شوند . در اين حالت بخش بدخيم و خطرناك در پناه بخش‌هاى ديگر تومور پناه گرفته و در كمين نشسته تا امكان لازم براى تهاجمش بوجود آيد . يك تذكر مهم و مفيد براى پزشكان طب سنتى و گياهى اين است كه امكان دارد پس از شروع درمان بواسطهء تأثير داروهاى گياهى عوارض تومور به شدّت كاهش يافته و حتى كاملا از بين برود . در اين حالت چند اشتباه مهلك روى مىدهد كه تعدادى از آنها به شرح زير است : 1 . پزشك تصور كند كه بيمار كاملا بهبود يافته و كار درمان را متوقف سازد . البته معمولا با توجه به تجربيات گوناگون ما هرگز تا حصول اطمينان داروها را قطع نمىكنيم امّا ممكن است مقدار داروها با توجه به خستگى اطرافيان بيمار كمتر شود . اين كمتر شدن مقدار داروها معمولا اگر از 50 % بيشتر باشد خطرناك بوده و ممكن است باعث مرگ بيمار شود . 2 . اطرافيان بيمار كه پس از مدّت‌ها تلاش و استرس و اضطراب بيمار را تحت مراقبت شديد دارويى داشته‌اند ، همواره منتظر فرصتى هستند تا بخشى از مصرف داروها كمتر شود . يعنى پزشك اجازهء كاهش مصرف داروها را بدهد . برخى نيز بدون توافق با پزشك مربوطه چون همواره مىخواهند تصورات اضطراب‌آور را در مورد بيمارشان به فراموشى بسپارند خودآگاه يا ناخودآگاه مصرف داروها را كاهش مىدهند و براى تأييد نظر خود بهبود ظاهرى بيمار و يا حذف كامل عوارض را پس از مدّتى كه از مصرف گياهان دارويى گذشت بهانه قرار مىدهند .